ablog

Znasz ten uścisk w żołądku, kiedy coś zaczyna się zmieniać ? Kiedy strach miesza się z ekscytacją i kiełkującym optymizmem ? Tak czułam się właśnie ja. Odrastałam ledwo od ziemi, miałam kilka lat, byłam chuda i koścista. Panie mówiły, że mam najsmutniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziały. Nie miałam takiego życia jak inni, domu pełnego miłości i rodzinnego ciepła. Było nas kilkudziesięciu, dostawaliśmy jedzenie, kąt do spania i przynajmniej deszcz nie padał na głowę. O miłości mogliśmy zapomnieć,  bo jak rozdzielić ją na tyle osób ? Każdy z nas dostawał ledwo skrawek uwagi. Całymi dniami nie robiliśmy nic poza zabawą, bieganiem, leżeniem i jedzeniem. Nasza przyszłość jeśli w ogóle możemy o niej mówić, wypadała raczej blado.

Dziel się :